In de productie wordt eerst de draadspoel op een Milanese automaat gezet en loppt zoals bij een naaimaschine in het aparaat naar binnen. Binnen wordt de draad gedraaid tot een gelijkvormige spiraal, naar voren geschoven en bij een bepaalde lengte afgesneden. Vervolgens rollt het aparaat de volgende spiraal op, draait ze in de al bestaande spiraal in en snijt ze af. Dan komt weer een spiraal, die weer in de vorafgaande wordt ingedraaid - en zo gaat het verder. Op deze manier ontstaat er een tapijt van velen inelkaar gedraaide spiralen.
Als dit tapijt een bepaalde omvang heeft bereikt wordt het stalen weefsel in strepen gesneden. Een grote vaardigheid is nodig om het met de hand door een scherpkantig rol te trekken. Omdat de snede steeds in dezelfde, vaak niet herkenbare insnijding moet worden ingevoerd. De zo ontstaande relativ korte stukken worden per hand tot een lang band verbonden - heel eenvoudig met een verdere spiraal met dezelfde sterkte, die in de twee einden wordt ingedraaid en ze zonder overgang met elkaaar verbindt. De randen van het matalen vlechtwerk bandje worden welliswaar vervolgens geslepen maar toch zijn de randen nog steeds ongelijkmatig en scherp. Dus wordt het bandje per hand langs een slijpschijf gevoerd.
Dan worden de spiralen van het horlogebandje vergrendeld zodat ze niet meer opendraaien en het stalen gevlecht zich niet kan oplossen. Daarvoor wordt de rand afgevlakt en gecomprimeerd wordt. Vooral bij roestvrij staal is naar elke werkfase een wat men noemt gloeien nodig. Ter compensatie van de daaruit voortvloeiende spanningen in de vervorming, wordt de stalen maas automatisch geleid door een drie meter lange oven op 1050 graden hete kolen. Vaarna doorloopt het gevlochten armband de steeds bewegende rollen van een schokkende maschine die daarbij een hard kloppend geluid maakt. Deze behandeling maakt het stalen weefsel beweeglijk. Maar bij zeer gevoelige stukjes uit dunne draad of goud moet deze stap met de hand worden gedaan. Daarvoor wordt het Milanese armband meerdere keren over een ronde handgreep van kunststof getrokken en zacht in een richting gebogen.
Er volgen werdere stappen die de optische verbetreing van Milanese vlechtwerk dienen. Het kan worden vervormd of gestempeld voordat de apparaten voor de vouwsluiting en de aanzetstukken worden aangebracht en de uiteindelijke polijst de charmes van de metalen armband doet gelden. De daarvoor benodigde hoeveelheid tijd is een van de redenen waarom Milanese bandjes meestal duurder zijn dan andere metalen banden.
Een goed Milanese armband kan geïdentificeerd worden door een uniform en stabiel vlechtwerk, zonder scherpe randen. Het moet in een richting goed beweglijk zacht aan de pols aankruipen. Belangrijk is ook dat het gevlochten band in de lengte kan worden veranderd - messt met een vouwsluiting of door schakels naast de sluiting die eruit genomen kunnen worden. Het fijnmazige vlechtwerk wordt sneller vuil dan andere metalen armbanden maar kan - zoals ook schakel armbanden - met water een zachte tandenborstel gereinigd worden.
En hoe is de kwaliteit van een metalen armband te herkennen? Massieve edel metalen armbanden hebben natuurlijk de hoogste waarde. Bovendien zouden kopers erop letten dat eld metalen schakel rond, zonder scherpe kanten en perfect verwerkt is. Ook zou nagegaan moeten worden of de lengte van het metalen armband veranderd kan worden. Maar bijzondere nadruk bij de kwaliteisbeoordeling legt Hansjörg Vollmer op een weinig bemerkt element bij de metalen amrbanden: "De sluiting moet functioneel zijn, solide en stabiel. Tenslotte is hij de meest gebruikte onderdeel van de klok."
